Week 9

Zo. 23 april

Toen we dan eindelijk in Eguzon waren, waar we geld konden pinnen, vielen we letterlijk om van vermoeidheid en honger. Ik had ‘s morgens alleen een pain au chocolat gehad. De camping moest vlakbij zijn, dus ik besloot eerst de tent op te zetten en pas daarna te gaan eten. Het was al laat en in het donker een tent opzetten is ook niet alles. Wij op zoek naar de camping, waren we het dorp alweer uit en was er niets te bekennen. Er stond er nog 1 op mijn kaartje maar die was nog zo ver weg, dat wilde ik niet. Toen puntje bij paaltje kwam, moesten we tóch naar Lac de Chambon, nog eens 4 km. Daar heb ik de tent opgezet en wilde nu echt iets eten, is er niets volgens de langkampeerders uit Orleans. Ik kon bij hun wel wat kopen: een brood, fles water, een appel en een blikje tonijn met bonen. En voor Saar een bakje hondenbrokken. Het smaakte heerlijk.

Ma. 24 april weer vertrokken met een lege maag. We kunnen pas laat weg: lastig zo’n tent laten drogen. Saar is moe. Die was de hele nacht met een vriendje in de weer. Dat is de tweede al. Het moet geen lellebel worden. We willen langs het meer naar Crozant lopen, maar dat lukt niet en na een uur zijn we weer bij de camping. Dan maar de D36d. Net vóór La Feyte begint Saar te piepen en een beetje te hinkepinken. In La Feyte loopt ze echt mank op 3 pootjes en ploft ze neer. Volgens mij is dit het einde voor Saar. Wat moet ik hier beginnen? Ik leg haar kleedje op de grond en ze slaapt. Liften dan maar, maar helaas komt er niemand langs. Om 1 uur komt de bakker langs en koop ik 2 stokbroden want ik rammel en Saar heeft ook nog niets gehad. De bakker had ook nog een paar blikjes fris (uiterste verkoopdatum september 2005). Na dit ontbijt en lunch probeer ik Saar toch weer aan het lopen te krijgen naar een wat drukkere weg. Daar staan we ook weer een paar uur te liften. Maar dan krijgen we ook een lift....geweldig. Eerst gaan we naar Dun-le-Pastel naar een dierenarts. Die dierenarts assistent is zo onaardig en onbeschoft, maar hij rijdt ons (met vrouw en 3 kleine kinderen) toch naar La Souterraine, mijn doel voor vandaag. In de dierenkliniek daar is een Belgische dierenarts die nederlands spreekt en ons uiterst vriendelijk helpt. Het blijkt een gevaarlijke teek te zijn. Het is al een aardige bult. Gelukkig werkt de tekenband, want de teek is verdroogd. Wel moet de bult open om de kop te verwijderen. Ik hoef niets te betalen. Dan op naar de camping. Maar eerst doen we boodschappen, niet een herhaling van gisteren. Op weg naar de camping loopt Saar weer mank en op de rotonde komt ons een Renault Scenic (zo een die wij hebben) tegemoet. Saar rukt zich los en gaat erachter aan. Met veel moeite krijg ik haar weer mee. We liggen nu in het tentje. Het regent en onweert en ik moet vannacht maar eens goed over Saartje nadenken....

25 april. Slecht geslapen. Samen in dat tentje is wel knus, maar lekker slapen is anders. Ook kwam ik er achter dat ik mijn wandelstokken ergens heb laten staan en mijn zonnebril is ook weg. Vandaag voor het eerst geen zin om te gaan: ik ben moe, heb zere voeten, spullen weer kwijt, al met al. Toch maar naar Bénévent-l’Abbaye. Saar loopt soms toch weer mank. Het is maar eventjes, maar ik ben er meteen ondersteboven van. Ik zit in een flinke dip. We zijn heel La Souterraine weer doorgelopen op alle plekken van gisteren, maar geen stokken. Als Saar weer piept, wil ik op de trein naar huis. Desnoods straks met Ton en Inge mee terug, maar dat beest....ik vind het zooo zielig. Ze heeft ook al geen brokken gehad, want die zijn ook op. Tóch was het een mooie wandeling, veel onweersdreiging maar het bleef droog en warm. En nu zit ik in de refuge van Bénévent- l’Abbaye en heb het rijk alleen. Heerlijk. Morgen gaan we naar St-Léonard ik hoop dat Saar het trekt, anders moeten we het laatste stukje maar weer liften.

27 april? St-Léonard. Wat een prachtige refuge. Die van Bénévent is hiermee vergeleken maar een armoedig ding. Als iemand daar een opmerking over maakte in het gastenboek, stond er gelijk een heel epistel onder van de eigenaar. Vandaag 2 fietsers uit Enschede ontmoet, die waren op Goede Vrijdag vertrokken. Op de teller stond 1250 km. Best een aardig stukkie, maar nog niet op de helft. Ik dacht dat ik er allang over heen was...Vandaag ook weer eens warm gegeten, Mijn darmen draaien weer op volle toeren. Marjet, als ik terug ben, ga ik met je mee naar de dokter, want het zit niet chocotof daarbinnen. Ik heb een veulen gezien dat nét geboren was. De placenta lag er nog naast en het was nog helemaal nat. Zomaar onderweg, ergens in een wei. Ik heb ook nog foto’s gemaakt van een beest in een riviertje. Ik wil graag geloven dat het een bever of een otter is. Wie het weet mag het zeggen.

Als het een mega-rat is, dan mag Saar niet meer in de riviertjes. Over Saar gesproken. Ze gaat naar huis. Ze piept, jankt en loopt af en toe mank. Ze wil niet meer op wegdek met grind lopen. Kortom, ze is dood- en doodop en heeft heimwee. Soms komt ze ‘s nachts zomaar even met haar koppie in mijn bed. Ik heb het er zo moeilijk mee. Het liefst stap ik op de trein en breng haar terug. De reis zou alleen veel te lang zijn. Daarom heeft Jan zijn agenda weer omgegooid en komt zo snel mogelijk naar ons toe. Ondertussen trek ik voort. Ik laat Saar niet meer dan 15 km. lopen en lift er een paar km. bij. Om zodoende niet al te laat in St-Jean aan te komen. Ik kreeg vandaag van een vent een uitbrander dat ik op de verkeerde weg zet en of dat ik een voetreis of een autoreis aan het maken was. Ik in mijn beste frans de situatie uitgelegd. Morgen Limoges in....en er weer uit, want steden en Saar gaan ook al niet samen.

Limoges heeft echt het mooiste treinstation dat ik ooit gezien heb.

Kijk allemaal eens op internet: limoges.fr geloof ik. Ik was wel weer mijn tasje met de treinkaartjes verloren, maar een kaarsje bij Antonius doet wonderen, want ik heb hem terug gevonden! Over treinkaartjes gesproken:Je gaat het station binnen en zegt waar je heen wilt. Dan gaat zo’n man minstens 10 minuten op zijn computer zoeken. Hij krijgt maar 2 of 3 klanten per dag. Dus routine heeft hij niet. Dan krijg je een soort instapkaart met een mapje, net als in een vliegtuig. Dan moet je het station door naar de stempelautomaat. Instapkaart stempelen en dan het station weer door naar buiten want dan blijkt dat de trein een bus is geworden! Is dat nou niet omslachtig? Als de bus er dan is en ik zit er met een gemuilkorfde Saar in, dan blijkt dat er geen haan kraait naar kaartjes.

 Verder wil ik het even over de franse gordijnen hebben. Die zijn echt zo afgrijselijk! Sommige mensen hebben ook echt voor ieder raam een ander gordijn hangen. Het zijn van die lang, strakke, vitrage-achtige lappen met een patroon of figuur er in ‘geweven’. zo heb je poezen, ganzen, kippen, molens, boekenkasten, boerinnen en weet ik al niet meer. Het slaapplaats zoeken was weer een drama. Weggestuurd bij de één, afgepoeierd door de ander, belaagd door zigeuners en zo nog 5 andere ontmoetingen. Had ik om 8 uur ‘savonds een plekje bij mensen in de tuin. Ze hebben verder niet naar me omgekeken. Nog geen slok water aangeboden. Dus de volgende ochtend moe, dorstig maar vooral hongerig, weer op pad. Het weer is een stuk koeler. Het wordt hier echt een beetje zuidelijk. De eerste cypressen en palmen heb ik gezien en er zijn hier veel ezeltjes. Er ging er eentje ia-een (hoe heet dat eigenlijk? blatten??). Je had Saar moeten zien. Ik heb hardop lopen lachen, prachtig.

Verder staan de door mij zo geliefde blue bells in bloei, wild in de bossen. Het is dat het jullie niet wil aandoen om zoveel foto’s van bloemen te maken, maar mijn handen jeuken! Iedere dag zie je nieuwe soorten. Vandaag zitten we in Flavignac, waar ook een refuge is voor pelgrims. Alleen, juist je raadt het al: geen honden. Maar dit meisje van de mairie sloeg wel aan het bellen en heeft een blokhut op de camping geregeld voor 23 euro. Wel duurder als mijn tentje, maar ik ben zo verschrikkelijk moe, dat ik niet weer in dat tentje wil slapen. Want het zijn steeds maar hazeslaapjes. Morgen zien we wel weer waar we belanden. Jan gaat op weg om Saar te halen. En het is vervroegde koninginnedag, heb ik gehoord. Nou, dan moet het allemaal wel goedkomen.

Het is wel een erg lang verslag deze week. M’n broer vond ze te kort; wilde meer feiten. Hij houdt erg van statistieken, maar ik niet. Dus...volgende week weer een gewoon verslag. Zul je een slaapplek niet te horen krijgen, maakt het uit. Ik schrijf liever over dingen die me opvallen of boeien of overkomen enzo.

Ik ben blij dat ik in m’n hutje zit. De lucht ziet er niet best uit, scheelt weer een tent drogen en inpakken. Vandaag heb ik tent in een voetbaldoel te drogen gehangen. We hadden toch even pauze. Nou, ik ga op jacht naar hondenbrokken, voor het laatst.....Oh, oh, oh, wat zal ik haar missen! Ik ben er al 2 dagen een beetje jankerig van. Maar goed, dat horen jullie volgende week wel.

Groetjes, Lucia en Saar