Week 8

Maandag 2e paasdag om half 2 weer aan het lopen geslagen. Ik vond het wel moeilijk nu ik iedereen weer gezien had. Ik had zo wel mee naar huis gewild, zeker toen ik de ene verschrikkelijke bui na de andere over me heen kreeg. In Aglan had ik er genoeg van en wilde wel een slaapplaats. Het durp was zo klein, dat dat er niet in zat.. Op naar Magny-Cours, maar dat was net even te ver. Weer die afgrijselijke pijn onder mijn linker voet(bal). Ik ben op de eerste de beste boerderij afgestapt en heb gevraagd of we de tent in de hooischuur mochten zetten. En laat het nu meteen goed zijn! Het bleken geëmigreerde Denen te zijn. Ze stelden voor dat we in de blokhut mochten liggen. Er zat wel geen deur in, maar er stond een bed en een makkelijke stoel. Een matras werd naar binnen gehaald en ik heb heerlijk gegeten en geslapen.

De volgende dag was het stralend weer en gingen we vroeg op pad. Meest over verharde paden. Bij Château-Villers had Saar sjans. Een jonge Rottweiler (??) liep mee. We kwamen niet van hem af. Bij een ander kasteelachtig iets heb ik aangeklopt met de vraag of ze die hond wilden vasthouden. Maar nee hoor, het was helemaal geen probleem als die hond meeliep: deed hij altijd. Dus wij weer verder. Saar vond het allemaal maar niets. Die wordt alleen maar banger voor honden lijkt het wel. Toen we bijna bij de grote weg waren, kwam er een man uit zijn huis en wilde de eigenaar van de hond bellen. Saar en ik moesten door zijn veld lopen, omdat hij langs de snelweg te gevaarlijk vond. Hij dus bellen, komt de kasteelheer al aangereden, met Saar d'r waterflesje die ik weer had laten liggen. Hij nam zijn hond mee en dat was het einde van Saar haar romance. In St-Pierre-le-Moûtier kregen we van de Mairie een hokje toegewezen in de gemeente opslag. Weer een gratis onderdak dus. Vandaag heb ik maar 1x wat gegeten toen we St-Pierre binnenkwamen. We hadden geen ontbijt gehad en waren te laat voor het déjeuner (lunch). De buikloop is weer in alle hevigheid terug, dus dat gaat ook goed.

Woensdag weer vroeg vertrokken. Ik heb wel vraagtekens bij het historisch gehalte van de route. Ik loop steeds links of rechts van de Route National. Ik denk dat die middeleeuwers hun route zo goed gekozen hadden, dat ze er maar een snelweg van hebben gemaakt en de pelgrims van nu er een beetje omheen laten slingeren. De snelwegen zijn in ieder geval korter als wat ik moet lopen. We zijn te vroeg voor warm eten in le Veurdre, dus slaan we brood en beleg in voor onderweg, want we zullen wel te laat aankomen voor warm eten in Lurcy-Lévis , hoewel ik er wel zin in heb. Eerste paasdag was het voor het laatst dat ik warm at. Zo ook met douchen: ik stink behoorlijk. Valigny is het doel vandaag, want daar is een hotel. Bij aankomst blijkt het hotel vol!!! Ik mag wel in een zaaltje op de grond tussen bergen vuile was. Nou ja. Ik bedank en ga op zoek naar een camping die volgens het hotel 10 km. verderop is. Saar heeft echter geen zin meer en piept en protesteert. Liften dus maar naar Ainay-le-Château. Na 2 uur rondlopen en van het kastje naar de muur gaan, blijkt er dus helemaal niets te zijn en is de Mairie gesloten. Verder maar weer, naar St-Amand-Montrond, het geografisch middelpunt van Frankrijk. Ik sta hier op een Saint Jacques de Compostela camping, waar ze ook alle gegevens van de pelgrims bijhouden. Het is mooi weer en morgen ben ik dus officieël in Zuid-Frankrijk. Ik kan merken dat ik een meer westelijke koers loop want ik heb de zon niet meer direct in mijn gezicht. Mijn linkerarm en mijn nek zijn een beetje verbrand. Morgen toch maar weer verder.

20 april. Het is erg warm en Saar wil niet eten en spuugt een paar keer. We zijn aangekomen in le Châtelet. De camping is helaas al een paar jaar opgeheven, dus maar weer een hotelletje: hotel Le Pont Bayard. Absoluut géén Fort Bayard!! Dit is echt het stomste hotel tot nu toe. De ingang van mijn kamer zit achter het hotel op een parkeerterrein. Als je naar de wc of douche moet, moet je het parkeerterrein oversteken en 1 trap op voor de wc en 2 trappen op voor de douche. Dat wordt dus vannacht een paar keer aan- en uitkleden, want de nachten zijn erg koud. Het is een Saint Jacques hotel en niet duur. Er zijn nog 2 Zwitserse pelgrims. 's Morgens word ik op de foto gezet. De hôtelier doet dat bij al z'n pelgrims, ik ben nummer 25 dit jaar. We starten vroeg, vóór 8 uur, dan is het nog lekker fris. We lopen snel naar Châteaumeillant en eten daar een broodje. Dan gaan we verder: La Châtre is het doel. Halverwege gaat Saar liggen: helemaal afgedraaid. Dan maar een lift voor het laatste stukje. In La Châtre, tóch een belangrijk etappe-punt, is weer helemaal geen opvang. Ik kan na zessen in het daklozen onderkomen terecht. Dat doe ik dus niet. Ik ben erg verbrand en Saar is moe, maar toch moeten we verder, de stad uit. Dan maar wild kamperen. In les Maisons-Brûlees is een mevrouw een enorm grasveld aan het maaien. Ik vraag of we op het gras mogen kamperen. "Oh, jaar hoor, kom erin. Wil je niet liever binnen slapen?" Het huis is schitterend, maar nog niet helemaal af. Zelf wonen ze er nog niet. Ik mag douchen en kokkerellen, krijg de sleutels en blijf alleen achter in het prachtige huis."Doe de sleutels morgen maar in de brievenbus." Ontmoetingen als deze maken de reis zo bijzonder. Ik vond het echt ongelofelijk!

Zaterdag willen we naar Cluis. We komen door Neuvy-St-Sépulchre, waar een prachtige kerk staat, naar voorbeeld van de Heilig Hartkerk in Jeruzalem.