Week 7

Maandagochtend in de stromende regen vertrokken uit de 'paardenstal' in Foissy-lès-Vézelay. Het regent volgens mij iedere maandag. Er was niemand van het onderkomen aanwezig, dus geen afscheid genomen, gewoon vertrokken en zonder ontbijt, want ik had niets meer. Vandaag ga ik voor het eerst lopen op het historische pad. Wel bijzonder dat mij op deze weg reeds eeuwenlang pelgrims zijn voorgegaan en dan zonder Meindl's aan hun voeten of een waterdichte jas. De weg is kaarsrecht. Van Pierre-Perthuis tot Domecy-sur-Cure is de weg nu in gebruik als jeepsafari of buggytrack. Er liggen sporen van 70 cm. diep, gevuld met water. Onbegaanbaar dus voor een pelgrim. Zo'n weg die eeuwenlang intact is gebleven, rijden ze in 1 jaar naar z'n grootje. Ik heb in Domecy-sur-Cure wel al honger, helaas is er niets te vinden. Op naar Bazoches: daar moet van alles zijn. Het restaurant is op maandag gesloten, zo ook de épicerie (kruidenier) en het touristenbureau is zelfs alle dagen gesloten! Heb ik weer! En ik had nog wel gedacht om hier een ander paas-onderkomen voor de familie te vinden. De eigenaar van het restaurant geeft me een oud stokbrood en ik kan er een fles drinken kopen. Hij gaat voor me bellen, maar alle huizen zijn met de paas al verhuurd. Wél regelt hij een slaapplek voor me. Het is eigenlijk nog wel te vroeg om met lopen te stoppen, maar ik ben zo nat en heb zo'n honger, dat het een goed plan lijkt.

De volgende ochtend ga ik toch maar weer verder, richting Nevers. Er is alleen een probleem: ik heb geen geld bij me en moet voor die kamer betalen. Ik besluit maar wat langer in Bazoches te blijven. Ik lift naar Corbigny, haal geld en loop het historische pad terug. Zo kan ik ook verder komen. St-Révérien is het laatste op mijn kaart, maar het pad is goed bewegwijzerd. In Chemin, Corbigny en St-Révérien zijn refugio's. Je ziet nu meer pelgrims, maar honden worden niet toegelaten. Ik dacht dat dat alleen in Spanje zo zou zijn, maar hier dus ook. De gîte in Bazoches, waar ik dus steeds naar terugkeer, staat ook in het boek als verboden voor honden. Maar voor mij maken ze een uitzondering. De eigenaresse had toch wel krasjes op de trap gezien, dat was wel een probleem. Iedere keer als Saar nu naar boven of naar beneden moet, trek ik haar eerst sokken aan. Ik heb maar 2 paar sokken en die waren al niet al te schoon, maar nu dus helemaal niet meer. Ze moeten steeds op de kachel drogen, dus je kunt je voorstellen hoe het hier ruikt! Als Saar beneden is en we dus weggaan, trek ik haar de sokken uit en doe ze zelf aan (lekker hè?)

Het was ook een stom plan om hier te blijven, maar Jan wil niet verder rijden dan Vézelay en ik kan die rugzak niet meer dragen. Dus nu loop ik wel met een lichtere, of helemaal geen rugzak, maar het gedoe om steeds een lift te krijgen is ook niets. En uitrusten... is meer je rot vervelen. Ik heb nl. niets bij me, een boek ofzo, en de Sudoku puzzels komen m'n neus uit. Er is geen tv, dus als je niet loopt, dan zit je maar te zitten. Maar goed, de familie komt zaterdag en ik heb een mobielhome geboekt op een nieuwe camping in Vincelles, die ik onderweg ben tegengekomen. Het is alleen een heel eind terug. Morgen moet ik om 9.30 een bus halen in Corbigny, 18 km. verderop. Nu maar hopen dat ik op tijd een lift krijg.. In dit dorp is ook een busdienst: Corbigny -Vézelay. Mogen jullie raden hoe vaak die gaat: 1 keer per maand en dat is nou net niét morgen. Snappen jullie nou zo'n dienstregeling? In Corbigny is ook een treinstation: 1 keer per maand komt er een boemeltje uit Parijs en de rest van de maand wordt het station niet gebruikt! Ik heb met het meisje van het touristenbureau in Corbigny in een deuk gelegen om deze zottigheid. Maar goed, morgen weer op reis en dan de familie weer zien. Ik heb er zin in.

De volgende dag kan ik met de boer meerijden naar Nevers. Ik besluit het aanbod aan te nemen. Ik ben inmiddels Nevers al flink genaderd en een stukje meerijden geeft dan niet. Ik denk ook dat mijn kansen, om vanuit Nevers terug te reizen, groter zijn, als vanaf Corbigny. We gaan eerst naar het touristenbureau om een slaapplaats te regelen. We kunnen in het klooster van Bernadette (St. Gildard) slapen. We gaan eerst maar Bernadette aanschouwen, want haar lichaam ligt hier opgebaard. Heel apart, ik vind het net een pop, maar het is wel mooi.