Cruz del Ferro

email 10 juni, 17.17 uur

Ola! Vandaag heb ik ondanks de pijn erg lekker gelopen. Dat komt natuurlijk door alle kaarsjes die jullie voor me branden. De tocht ging van Rabanal naar El Acebo, schitterend mooi door de bergen. Bij het Cruz de Ferro heb ik mijn steentje neergelegd. Deed net mijn camera het niet! Maar Brad kwam en heeft een paar foto´s gemaakt die hij zou emailen. Dus we wachten maar af. Net voor ik bij dat kruis was, heb ik nog een echte aardbeving meegemaakt! 3.2 in kracht volgens de canadeze experts. Mensen en honden vlogen uit de huizen en bar. Sommigen waren zo in paniek, nou.... daar ben ik dus te nuchter voor. Maar het is wel raar dat zo onverwachts mee te maken. De dorpjes hier bestaan bij de gratie van de pelgrims. Volgens de ANWB moesten we door 2 verlaten dorpen komen, maar ineens was weer wat leven te bespeuren; bar en albergue. Gelukkig maar voor die mensen. Ook kwam ik nog een soort Anton Heijboer-kamp tegen waar ik koffie en een koekje kreeg. Iedere pelgrim die de berg overkwam, werd ingeluid met een grote bel. Ronald had me toen net ingehaald en ging mee, want het zag er vreemd uit op z´n zachts gezegd. De albergue was netjes, alleen zo warm en een snurkers....wel 6 tegelijk: Dorrie uit Alkmaar aan de ene kant, Ronald aan de andere kant en nog een Italiaan aan m´n voeteneind plus nog 3 verderop in de zaal. Ik heb dus alweer geen oog dichtgedaan. Eigenlijk is het weer de hoogste tijd voor een hotel, maar ons bent zuunig hé! Nou, dat was het weer voor vandaag.

email 9 juni, 17.10 uur

Hallo allemaal! Na een dramatische dag is het toch een wondertje dat Jacobus dan weer zoveel mensen op mijn pad zet die me er weer doorheen trekken. Kom ik mijn ridder in distress weer tegen: Ronald, altijd op het juiste ogenblik in beeld en Brad, hij is masseur van beroep en heeft mijn voeten gemasseerd nadat de afspraak voor die avond was geannuleerd. En niet te vergeten Maria. Ze kwam, heeft me opgepept, me met haar meegenomen, haar eigen plannen veranderd en ziehier; ik ben uit de Meseta en bevind me in een prachtig natuurgebied. Verschillende soorten heide en lavendel door elkaar... prachtig, sneeuw op de bergen en niet meer zo erg heet. Als je tenminste vroeg vertrekt. Maar niet meer zo idioot vroeg. Gisteren in Astorga tóch nog even naar de kathedraal gestrompèld en het Gaudi museum. Prachtig, maar ik heb het vluchtig bekeken omdat ik blij was als ik weer kon liggen. ´s Avonds met Ronald lekker zalm gegeten en toen naar bed, in een voor de verandering rustige slaapzaal en een langslaapzaal. Dus dat was ook al fijn. Toen ben ik op weg gegaan. Met een paar paracetamollen. Het ging traag, maar we kwamen vooruit! Ik weet denk ik nu pas wat het woord rustig aan betekent. In ieder dorpje alles uit van de voeten en wat gedronken of gegeten. Ik heb er lang over gedaan maar ben nu toch in Rabanal del Camino. Morgen leg ik mijn steentje bij het Cruz de Ferro. Ik vond in de rietslenk een steen die me aan Saar deed denken; bruin met geel. Alsof ik wist dat ze er niet bij zou zijn. Ik ga dus langzaam verder, maar ik hoop er wel te komen: ik heb weer een beetje moed.

Maar goed, nu even wat anders. Dit is meer een vraag aan Aris en Nel. Er staan hier op de pleintjes allemaal platanen en die leiden ze overigens zonder draad ofzo naar elkaar toe en dan gaan die takken aan elkaar zodat er een lange slinger ontstaat. Erg mooi. Niet dat mijn tuin er geschikt voor is, maar toch ben ik er nieuwsgierig naar. Ik heb er wel foto´s van gemaakt, maar die zitten nog op mijn toestel.

Nou mensen, bedankt voor de lieve aanmoedigingen in het gastenboek! Wie weet waar ik morgen naar toe kan lopen; ik houd jullie op de hoogte.

groetjes, Lucia

email 8 juni, 14.22 uur

Vanochtend om half zes op pad gegaan. Met zaklantaarn liep ik daar in mijn dooie eentje. Veel blaffende honden, dus dan weet je het wel. Ik vroeg me serieus af waar ik mee bezig was. Leuk was anders, toch? Om 8 uur scheen de zon alweer onbarmhartig en was het tijd om de paraplu er maar weer eens bij te halen. Nou heb ik het mooier voor laten komen dan het was de afgelopen tijd. Na de 8 dagen verzorging in het ziekenhuis gaat het eigenlijk helemaal niet zo lekker, maar ik wil niet steeds als zo´n zeur overkomen. Maar goed, het is gewoon denk ik zo dat ik aan het einde van mijn touwtje ben gekomen en dat is dan voornamelijk door de hitte. Ik was er van te voren al bang voor en dat is dus terecht gebleken....Net voor het tweede dorp begaf mijn hiel het, leek het; of hij verpletterd is. Onmogelijk om er mee verder te lopen. Dus gevraagd voor een taxi of bus. Aan de overkant van de snelweg zou om 9 uur een bus gaan dus dat was mooi. Ik heb daar een hele tijd gezeten, want in het zuiden kijken ze niet op een kwartiertje meer of minder. Maar ik had mezelf gesteld tot klokslag 10 uur te wachten. Ik was net onderweg terug naar het dorp, toen de bus eraan kwam. En met de bus kwamen de tranen, want ik moet het opgeven. In de bus tref ik Maria uit de USA en zij heeft mij ervan overtuigd om naar Astorga te gaan. Dan ben je van die verrotte Meseta af en wordt het mooier en waarschijnlijk ook koeler. Ze weet me te overtuigen en ze besluit met me mee te gaan. Ik zit dus nu in Astorga en heb mijn etappes ingekort tot 15 km. per dag en voor vanavond een voetmassage besteld. En dan hoop ik dat ik morgen weer een klein stukje verder kan. Ik blijf maar janken omdat ik het zo´n afgang vind, maar ik kan echt niet meer. Dat is; ik wil wel, maar mijn voeten hebben het opgegeven. Er zijn zoveel dingen die ik onderweg zie en dan graag wil vertellen maar meestal vergeet ik het. Maar met het spaanse graan is het gedaan; op veel velden is het er al af en ik zie nu steeds vaker mais.

Ik blijf er maar van janken; ook een stom gezicht hier in die refuge! Hier ben ik voor gegaan en nu kan ik het niet. Het is zo´n afgang. Dat ik nog eens voor een vrijwillige massage zou gaan, duidt wel hoe radeloos ik ben en dan nog wel mijn voeten, maar goed, misschien gaat het wel veel beter. Laten we dat maar hopen.

Nou het beste allemaal. Mijn batterijen van de mobiele zijn ook leeg, dus ik ben tijdelijk onbereikbaar en dat is waarschijnlijk ook maar beter.

email 7 juni, 16.39 uur

Ola ola. Ik ben toch nog in Sahagún aangekomen. Ik dacht dat ik er nooit zou geraken. Ik heb het helemaal gehad met Meseta´s en vooral de hitte. De paraplu was een goed idee, ik heb vandaag meerdere mensen met een paraplu zien lopen. Je bent wel genoodzaakt om heel vroeg op te staan, wil je het overleven.

Na Léon wordt het gelukkig weer wat interessanter. Het is zo desolaat en de dorpjes stellen weinig voor en het is vooral de armoede die je aanstaart. Ongelooflijk dat dit een europees land is. Morgen en overmorgen zijn hele korte etappe´s, misschien doe ik ze wel alle twee op één dag en misschien staat m´n (zonne)pet morgen wel anders en neem ik een makkelijke dag. Ik heb niet meer zo´n zin om steeds weer nieuwe vriendschappen te sluiten, het duizelt me een beetje. Zo heb je weer leuke contacten en zo zijn ze weer verdwenen. Net komt er weer een hele lange braziliaanse jongen binnen, ook alweer een tijd niet gezien. Hij is een professionele volleyballer en verhuurt zich aan welk team hem maar wil hebben. Hij loopt met een hollands volleybaltasje om en speelt volgend jaar voor Slovenië . Ik heb ook 2 dagen met een hele leuke ploeg duitse vrouwen opgetrokken. Zij zijn vandaag met de bus naar Léon vertrokken; ze hebben de Meseta ook wel gezien. Mijn voeten genezen mooi, al moet ik nog steeds op tijd de schoenen en sokken uit doen. De brand zit nog van binnen???? Maar goed, voor de rest loop ik toch maar weer op mijn oude pantoffels want op die sandalen kom ik echt niet vooruit en heb er een enorme blaar aan mijn grote teen van opgelopen.

Vandaag had ik opeens een sms van Camino Cor (vd. Kramp); hij zit in Spanje aan de atlantische kust en wil graag een dagje meelopen. Ik zou wel een dagje atlantische kust willen..... Zondag na het voetballen, bel ik hem op en maandag gaat hij mee. Dan ben ik dus al voorbij Léon en is het hopenlijk mooier en koeler. De refuge is een ruïne van een oude kerk waar ze van hout een mooi dak op hebben gezet. De ramen zijn te klein en te weinig om frisse lucht te kunnen halen, maar allee een zeurpiet die daar aan denkt. Er staan heel veel stapelbedden en er is ook een theaterzaal. Dus wie weet kan ik vanavond vanuit mijn bed nog iets leuks zien! Ook zijn ze hier bezig de hele stad af te zetten met hoge hekken want er is eerdaags een bullrun door de straten. Hoef ik niet echt te zien, dus ik ga door. Gisteren in het Santa Clarisas klooster was ook leuk: ik heb een nieuwe rits in mijn broek gezet en er weer een knoop aangezet want ik begon wel erg op een zwerfster te lijken.....

Nou tot morgen.

P.s. Er zijn nog steeds ooievaars en de kleintjes vliegen bijna uit; zo leuk!!

Doei, doei.

sms 6 juni, 15.41 uur

Vandaag zit ik in het klooster van Santa Clara de las Madres Clarisas in Carrión de los Condes. Het was een doodsaai traject en bloedheet. Morgen Sahagún????? Geen internet hier.

email 5 juni, 15.03 uur

Ik ben in Boadilla del Camino; geweldig mooi! Gelukkig heb ik tot vanochtend 6 uur gewacht met het beklimmen van een enorme berg, het was toen nog koud. De tocht zat er weer snel op, maar ik wil mijn voeten een beetje sparen. Morgen naar Frómista, zou ik eigenlijk vandaag doen, maar hier hebben ze een zwembad. Vandaar dat ik hier gestopt ben. Het ongelukkige van zo vroeg starten is onder andere dat je alles in het donker moet doen. Ik ben om die reden je lakenzak kwijt, Naomi. Je moet maar een nieuwe kopen, ik betaal het je allemaal terug. Als ik tenminste weer een baan kan vinden, want ik ben er doorheen. Hoe zit het met die sponsers, Ton????? Misschien leest iemand de site wel die nog een parttime baan beschikbaar heeft!! Ik hou me aanbevolen en de webmaster Inge zoekt ook een leuke parttime baan in Zwolle waar ze haar crea-ei bij kwijt kan o.a.

Maar nu over de tocht; vandaag weer enorme windmolenparken gezien, echt ongelooflijk! Maar zonne-energie panelen zie ik nergens en het is alweer mooi weer. In het dorp waar ik nu zit is nog veel van leem; de huisjes zitten half onder de grond, met een schoorsteen erop. Ik zou er wel eens binnen willen kijken. Niet gedacht dat er in Europa nog mensen zo zouden wonen. Ik denk trouwens dat ik morgen in Frómista een stukje bus doe, maar ik weet het nog niet zeker. Ik wil het eigenlijk niet, maar voor mijn voeten is het beter en nu komt het saaiste stuk van de Camino.....Maar dat horen jullie morgen. Doei, doei.

lemen huisjes in Boadilla

naar boven