email 4 juni, 18.25 uur

Hasta luego! Ik ben dus via Hontas in Castojeriz gearriveerd en de afstand tot Santiago is nog een te verwaarlozen 439 km. Het landschap op de Meseta is onbeschrijvelijk mooi. Ik heb er een aantal foto´s van gemaakt, maar ik denk niet dat je de wijdheid en de verlatenheid er op te zien krijgt. Was het tot Hontas nog steeds het spaanse graan, na Hontas werd het pad smaller en het terrein ruiger; geen spaans graan meer maar rotsen en originele begroeiïng, kruidachtig. Het weer is onveranderd mooi. Het hostal is ook mooi, erg ruim met een hoog dak dus genoeg zuurstof als alles weer dichtblijft vannacht. Ik lig naast Jan uit Amerika (een mevrouw). Ze heeft Ronald in Granon ontmoet en we gaan zo samen eten. De douches zijn ook prima. De hostal wordt beheerd door duitsers het zal dus de duitse ortlichkeit wel zijn. Ik had het ijskoud vandaag, dus 100% ben ik nog niet. Maar goed, de machine loopt weer! Ik was om kwart over 11 al op de plaats van bestemming. Die ANWB-gids weet er niets van. Nou was ik wel om 6 uur gaan lopen, maar had in Hontas lang gepauzeerd en geïnternet. Dus, dan nog. Ik dacht, ik doe er nog een etappe achteraan want het is toch leuker als je een beetje bekende gezichten om je heen hebt, dan kom ik wat dichterbij. Maar er was weer een enge kerel die me wel een lift wilde geven. Ik heb vriendelijk bedankt. Toen ik een stil weggetje in moest, zag ik hem in een flits achter een paar bosjes staan kijken of ik dat weggetje in zou gaan. Ik dacht, ik ga even een boekje lezen, kijken wat hij doet want als ik er te ver in wandel kan ik geen kant meer op als hij achter me aankomt. En ja hoor, daar kwam meneer langzaam aangereden. Ik ben blijven staan en toen het hem te lang duurde, is hij toch doorgereden. Ik ben toen maar terug gegaan naar het dorp op zoek naar de hostel. Waarom zou ik zo snel doortrekken eigenlijk? Hier zijn ook allemaal leuke mensen, al hebben ze allemaal wel een erg dure outfit aan, van dure outdoormerken en voor de avond nog eens een tweede of derde. Weet ik veel, een ander slag volk eigenlijk. Er speelt de hele dag al een cd waar ik de zenuwen van krijg; van die meditatieve muziek. Is wel leuk voor even, maar ik heb nu neigingen om Tïesto er even knoerthard op te zetten (als ik dat zou hebben). Panfluiten en andere vage vogelfluitjes heb ik nu wel gehoord. De vogeltjes buiten díe zingen pas prachtig! Nou, tot morgen uit wie weet waar.

Doei, doei!

email 4 juni, 09.13 uur

Ola, ola. Eerst iedereen bedankt die aan mijn verjaardag op wat voor manier heeft gedacht, doet me echt goed. Het mooiste kado kwam uit het ziekenhuis! Alle verbanden mochten eraf en ik mocht douchen en de volgende dag weer verder. Met recept voor antibiotica voor de diaree en een kuurtje voor de rode jeukvlekken ben ik vertrokken. Ik ben dus gisteren begonnen op mijn nieuwe sandalen met een lichte etappe, de eerste over de Meseta. Naar Hornillos del Camino naar een leuke albergue. Maar wel gek dat je nu niemand meer kent. Maar goed, dat komt misschien nog wel.

zonsopgang op de meseta en impressies van de schoonheid ervan.

De Meseta valt me alles mee; het spaanse graan hè. Prachtig gewoon! Ik loop wel alleen. Je kunt kijken zover als je kunt, maar je ziet geen andere mensen of menselijke bebouwing alleen maar graan af en toe een struik en boven op de bergen wat steen en gras. In Hornillos del Camino was helaas geen internet, dus zit ik nu in Hontas (het zusje van Poca) in een cafeetje te ontbijten en ga ik zo weer verder naar Castojeriz, en dan is het denk ik wel weer mooi voor vandaag.

email 31 mei, 16.50 uur

Hallo, nog steeds vanuit Burgos!

De dingen gaan nu eenmaal wel eens anders als gedacht. Waren verbrande voeten nog niet genoeg (waarvoor ik nog steeds iedere dag naar het ziekenhuis moet), eergisteren voelde ik me niet lekker en had ik flinke koorts, maar ´snachts gingen de poorten weer aan alle kanten open. Als je begrijpt wat ik bedoel. Ziek, ziek dat wil je niet weten. Dus gisteren heb ik echt alleen maar gerust; ik moest wel, kon niets meer. Vannacht is de koorts gebroken en voel ik me beter. Ik schrok me dan ook rot toen ik vanochtend constateerde dat nu mijn armen en bovenlijf onder de rode opgezette vlekken zaten. Ik heb het in het ziekenhuis laten zien en gelukkig was er nu een engels sprekende dokter die tot de conclusie kwam dat ik voedsel- vergiftiging had (alweer). Waarschijnlijk van de worst die ik dus zonder koelkast een dag op mijn kamertje had bewaard. Maar goed, om een lang verhaal kort te maken; ik heb 2 injecties en nog 72 uur bedrust voorgeschreven gekregen, plus zakjes poeder die ik door het water moet doen omdat alleen water ook niet goed schijnt te zijn in een warm land (alhoewel het vandaag maar 15 graden is). Maar de zon schijnt en als alles goed gaat ben ik uiterlijk zondag weer op de Camino te vinden en dan ga ik in één keer door. Ik heb nu mijn schoenen even aangewurmt, er zit wat minder verband om mijn voeten en ze zijn eindelijk aan het slinken. Zo kan ik even proeflopen, maar eerlijk gezegd zal ik blij zijn als ik direct weer lig en die schoenen uit kan doen.

Ik meld me weer als ik weer onderweg ben want dit malle medische geleuter ben ik zat. Ik vind het wel jammer dat ik niemand van de overtocht over de Pyreneeën meer zal spreken; was toch steeds gezellig. Oh en Piet en Riet zijn maandagochtend vertrokken richting León. Ook jammer, zulke aardige mensen.

Nou tot mails als ik weer wat te mailen heb.

naar boven