|
|
|
|
 |
|
|
Bijgewerkt op 27 juli 2006, 21.40 uur
|
|
|
|
|
|
|
email 27 mei, 11.46 uur
Okee beter laat als nooit, al is dit eigenlijk vroeg. Maar goed, jullie hadden mijn stukkie van gisteren nog tegoed. Dan moet ik eerst eigenlijk nog even terug naar eergisteren want er gebeurt altijd nog van alles na mijn stukkie. Okee, na mijn stukkie van eergisteren ben ik even langs de urgentia gegaan (alweer). Daar keek men bezorgd naar mijn voeten. Het was een allergie van het een of ander. Dus moest er een prik in mijn bil. Toen zagen ze mijn rug en billen en die bleken ook onder te zitten met rode vlekken en blaasjes, zoals waterpokken. De oplossing was snel gevonden: het lag aan het wasmiddel dat die man in Ventosa gebruikt had. Een prik en een zalfje dus. Later zit ik alleen te eten, komen de 2 australische dames en een luxemburgse heer bij me zitten gezellig. Ik moest alleen snel weer weg, want ik wilde naar de pelgrimsmis. Jenny ging mee. Maar voor het zover was klonk het weer luidkeels door de eetzaal: “LUCIAAAAAA!!”. Piet had het pand betreden. Piet en Riet uit Son en Breugel weten jullie nog. Enfin, na de mis heb ik ze nog even opgezocht en het was heel gezellig, nu met nog een fransman erbij. Dat was dus donderdag. Het slapen ging niet echt lekker, want alle ramen moesten weer dicht. Ik sliep achter het tralieraam naast de kerk (zat aan de kerk vast).
|
|
|
|
De volgende ochtend waren de blaasjes wel wat groter, maar hier was het lekker fris buiten, dus op weg naar San Juan de Ortega. In Espinosa del Camino was het tijd om de schoentjes uit te trekken, want ze brandden behoorlijk. Ik schrok wel want mijn tenen en de zijkant van mijn voeten waren zwart en ook rondom mijn enkels zaten blazen zo groot als pinda´s!! Mijn hele voeten zagen rood en waren dik van het vocht. Er werd geadviseerd om de bus te nemen. Bij de bushalte reed de bus net voor m´n neus weg. Jacob wil dus dat ik loop, dacht ik. Lopen met de geit dus. Ik ben net op pad en kom Jenny en Petra tegen (Aussie), die wisten dat er net een groep artsen voorbij was. Dus zij hollen en hebben die franse artsen opgehaald. Na een uitgebreide behandeling weer op pad. Het was een prachtige tocht,maar de zon was weer heet. (Sorry, voor jullie maar het is gewoon iedere dag mooi weer!) In Villafranca begon de klim over de Montes de Oca; geweldig mooi, maar een flinke klim. Vooral het eerste stuk was een geweldige bloemencorso. Met nu meer alpine bloemen, als je daarover kunt spreken in Spanje. Met de hoeven ging het steeds minder en ik heb een paar keer op m´n slaapzak gelegen met de benen op de rugzak, zodat ze iets hoger lagen. Lig ik daar, komen Piet en Riet weer voorbij. Zij gingen in San Juan met de bus naar Burgos en dan de volgende dag weer terug om verder te lopen, omdat er in San Juan geen hotel was. Toen ik dan eindelijk om 6 uur in San Juan aankwam, de langzaamste etappe ooit (wel wat anders dan jouw tijd, Ronald!), bleek het hostel weer helemaal nergens naar. Ik zat inmiddels zo onder de blazen en het was ook weer een geweldige diareedag, dat het me even allemaal teveel werd. De douche was koud en ik was vies en het bed was hoog en er was geen trappetje. De vloer van de wc was vies en nat en ik kon geen schoen of slipper meer aan en sokken was ook geen optie op die kledernatte zooi. Ik heb mijn hele natte vieze spul in de rugzak gepropt en dacht: ik ga ook met de bus naar Burgos, ik moet naar een ziekenhuis en ik moet een schoon bed. Dus ik op zoek, staan Piet en Riet net een taxi te bellen, want er bleek helemaal geen bus te rijden naar San Juan. In Burgos aangekomen hebben we ons ingechecked in hotel Los Torres en ben ik naar het ziekenhuis gegaan. Alles is weer doorgeprikt en leeggemaakt. En heb ik een 3 daags loopverbod gekregen en ik moet andere schoenen, deze mag ik niet meer aan. Ze zijn te warm. Dus daar lig ik dan in een kamertje zonder uitzicht en waar je ook niets te eten kunt krijgen. Ik loop op sokken naar dit cybercafe om jullie maar vooral niets te laten missen van wat op een medische trip begint te lijken. Ik ben nog nooit zoveel in ziekenhuizen geweest als deze laatste weken hier in Spanje. Burgos moet prachtig zijn en ik hoop dat ik er wat van kan zien maar dan moet ik eerst iets aan mijn voeten hebben. Heb ik jullie ooit al eens verteld over de ooievaars? In Puente la Reina verbaasde ik me over een ooievaar. In Estella waren het er al meer, maar het barste ervan in Logroño. In Santo Domingo was het gewoon een invasie en gisteren door die dorpjes met die kerkjes met zo´n platte voorgevel, waar bogen uitgehouwen zijn voor klokken (Once upon a time in the west): in ieder gatvoor een klok zat een ooievaar. Ik had al eerder foto´s genomen, maar gisteren zat ik zonder filmpje zonde hè!
Verder is dit een prachtige omgeving met eindeloze bossen. En nu weer graanvelden. Ik zing van: het spaanse graan heeft de orkaan doorstaan! Ik hoop voor jullie dat je wat beter weer krijgt en ik iets minder warm. Doei, tot gauw. Ik beloof niet morgen, want ik moet rusten. De hoop zakt me wel in de schoenen, die ik niet meer aankan.....
Nou doei doei.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
het spaanse graan
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
email 25 mei, 17.23 uur
Ola, ola vanuit Belorado. Vandaag flink wat kilometers gemaakt. Het landschap is prachtig, als je tenminste naar links blijft kijken, de paden lopen namelijk langs de n120. En er is nogal wat vrachtverkeer op die weg. Het is wel jammer dat we helemaal niet meer dwars door de natuur lopen, maar ja als je maar links blijft kijken en niet naar het verkeer luistert dan is het prachtig.
Ik heb gisteren een hele tijd door de kerk gedwaald. Hij was erg mooi met Carmensets en al. Maar de haan heeft niet gekraaid hoor, wél vanochtend in de albergue waar ik sliep. Vlak naast de kerk, door Santo Domingo zelf gesticht, verblijven de kippen en hanen die in de kerk hebben gezeten. Zij mogen in de tuin van de albergue blijven. Ook was in deze albergue die jongen uit Duitsland opgehangen van de legende van de kip en de haan. Wie heeft er op internet naar gezocht????? (webmaster: ík, zie deze link. tis alleen wel in het Frans.)
Ik heb vandaag 2 pakketjes opgestuurd en in een ervan zit een foldertje van de kerk met de legende erin vermeldt. Dus, wie weet komt het er nog eens op te staan. Het ene pakketje is voor Naomi, want die is bijna jarig (de post is langzaam in Spanje ) en de andere is voor Tamara en Marco, die een dochter hebben gekregen, zo las ik gisteren in de mail. Gefeliciteerd hoor! Het pakje komt naar oma Cor, want ik weet geen adres van de jonge ouders. Nou is er een probleem, ik weet niet of er genoeg postzegels opzitten. Er was weer in geen velden of wegen een postkantoor te bekennen, dus ik heb alles erop geplakt wat ik had. Als jullie port moeten betalen dan hoor ik het wel en regelen we dat na mijn thuiskomst wel. Maar ik wilde er niet nog langer mee rondsjouwen. Iedere gram is er een hoor. Gisteren heb ik een hoop mensen teruggezien die ik de eerste paar dagen gezien had; Christiana en Phillip uit Roquefort en de australische moeder en dochter uit Orrizon, de school meester uit Bremen en de vader en zoon uit Canada. Het was dus een gezellige boel gisteravond. Vandaag zijn ze allemaal in Belorado aangekomen.
Met mijn voet ging het wel aardig vandaag, alleen in het begin en aan het eind van de etappe een pijnaanval, dus dat viel mee. Ik heb alleen een uitslag op mijn voeten, net of ik in de brandnetels gelegen heb en er komen blazen op zoals waterpokken. Wie een oplossing weet ??? Graag in het gastenboek of via de mail, want het jeukt ontzettend!! Misschien komt het gewoon omdat ik mijn sokken heb gewassen hoor. Dat doe ik nl. niet zo vaak. Klinkt gek, maar die wollen groene sokken die stinken nu eenmaal niet. En ik zit niet om was verlegen.
Nou, verder heb ik niet echt veel. Ik zit nu in een zwitserse albergue en er is vanavond weer een pelgrimsmis, dus we gaan weer om gezonde voeten vragen onder andere.
Adios, tot morgen.
|
|
|
|
|
|
|
|
email 24 mei, 15.30 uur
Okee, daar ben ik dan. Het is hier gelukkig wat rustiger en ik hoop dat ik er nu iets uitkrijg wat logischer in elkaar steekt. Ik weet inmiddels ook weer wat ik gisteren nog zeggen wilde. Gisteren was ik dus in Ventosa (of was het alweer eergisteren) en daar moest je een papier lezen en er mee akkoord gaan voordat je naar binnen mocht . Er stond te lezen dat je tot 6 uur in je bed moest blijven en dat ook de lichten tot 6 uur uit moesten blijven. “Okee”, riep ik tegen die man, “maak er 7 uur van voor mijn part”. Ik ben dat vroege opstaan al zolang zat. Dus ik ga heerlijk slapen. Wat denk je wat er om 6 uur gebeurt? Die man zet alle slaapkamerdeuren open en dan schakelt hij de cd-speler in: knoerthard!!! Ik lag verstijfd in m´n bed, niets voor mij al dat drukke gedoe op de vroege ochtend. Iedereen moest dan ook gelijk naar het toilet, maar dat is lastig als er maar een is. Dus dat gezamelijk opstaan is ook niet alles.
Maar goed, over vandaag. Dat bezoek aan de kliniek: ik was er al om 8 uur. Het was een complete tijdverspilling. Om kwart over 10 was ik aan de beurt en de dokter zei dat het helemaal normaal was als je de Camino loopt. Er hoefde geen foto´s genomen te worden of enig ander iets te gebeuren. Daar kon ik het mee doen. Een dagje niet lopen en dan is het weer okee. Nou niet dus. Ik ben dus maar gewoon vertrokken naar Santo Domingo de la Calzada. Een prachtig mooi Spaans stadje en een heel belangrijke pleisterplaats op de Camino. Ik slaap in een heel oude herberg naast de kerk. Ik heb de kerk nog niet gezien want die is ook tot 4 uur gesloten, maar ik blijf er net zolang zitten tot ik die haan heb horen kraaien (er is een kippenhok in deze kerk, zie legende onder Links ). Als je die namelijk hoort, ga je het helemaal halen en dát wil ik maar horen!
|
|
|
|
 |
|
|
|
Er waren vandaag meer sneeuwbergen te zien, maar ik denk niet dat ik erdoorheen hoef. Burgos komt in zicht en dan begint de Meseta! BBBRRRRR, daar zie ik tegenop. Maar goed, zover is het nog niet.
Hasta luego! Ik weet niet hoe je het schrijft, maar ik kan het wel mooi uitspreken. Je spreekt trouwens weinig Spaans, want het schakelt constant over van Engels, Duits en Frans. Nou doei, tot morgen.
|
|
|
|
email 23 mei, 17.50 uur
Hoi hoi. Na de stilte van gisteren ben ik er weer. Gisteren zat ik in Ventosa, een heel klein dorpje waar echt geen internet was. In Logroño, waar ik zondagavond lekker op een terrasje zat, zag ik opeens Ronald weer zitten.
|
|
|
|
Het lijkt wel of hij er op het juiste moment was, want hij is tenslotte ook zo lang van huis en begrijpt de heimwee. Hij had er ook last van gehad, een paar dagen ervoor. Ik zag dat jullie meteen massaal hebben gemaild, maar er staat hier echt een rij, dus dat wordt niet lezen. Vandaag ik zit trouwens in Nájera, waar dus helemaal nergens een internet cafe is. Ik ben gisteren dus weer gaan lopen en onderweg kwam ik Nino tegen; een man waarvan de foto overal en nergens hangt. Hij is steeds verkleed als Jacobus . Hij stond koekjes en appels uit te delen. Daar liep ik ook Ronald weer tegen het lijf en we zouden naar Nájera gaan, maar de pijn in m´n voet werd niet te harden en ik ben hem verloren ergens. Ik ben dus in Ventosa beland en daar was Fabienne weer, een Belgisch meisje. Zij heeft ook een zere voet. Vandaag zijn we naar een voetenkliniek geweest, die ik opeens tegenkwam en morgen moet ik toch weer foto´s laten maken. Ze denken toch aan een breukje. Maar nu moeten m´n tenen ook op de foto want die hadden ze de vorige keer afgedekt.
Verder is het nog steeds erg leuk met al die mensen die je soms een paar dagen niet ziet en dan opeens weer tegenkomt. Morgen wil ik na de foto´s toch naar Santa Domingo de la Calzada lopen hoor; ik ga het nu niet meer opgeven, ben je gek! Dan maar een paar meer pijnstillertjes geslikt. Er waren vandaag een paar omleidingen dwars door iemand z´n tuin; we moesten zo langs zijn sperciebonen en prei lopen.
Dit is een beetje chaotische mail en er is iets dat ik zo graag wilde vertellen, maar nu niet meer weet. Ik hoop ook dat Inge alle taalfouten eruit haalt (webmaster: tuurlijk, zoals altijd), want ik zit echt te stressen. Ik ga maar stoppen, doei doei tot morgen, op een rustiger tijdstip hoop ik.
|
|
