Okee, nog even dit. De reden dat ik geen rustdag neem, is dat je om 8 uur ´smorgens het pand moet hebben verlaten. Ook als je wat mankeert moet je er om 8 uur uit en kun je om 2 uur terugkomen. Ik doe het nu met een paar korte etappes zodat ik niet de hele dag op m´n voetjes hoef te staan. Morgen naar Navarette, ook maar 3 uur lopen. Ik ben vandaag aan de magische grens van 600 km gekomen! Nu is het niet ver meer; joepie! Dat klinkt net alsof ik het niet leuk meer vind maar dat is niet zo, maar vandaag heb ik heimwee en dan wil je gewoon dat het tijd is om naar huis te gaan. Nou doei, ik ga stoppen anders ga ik janken. doei doei

email 20 mei, 17.00 uur

Buenos dias, je ziet mijn Spaans gaat vooruit. Vandaag aangekomen in Viana, lijkt op Vianen maar is anders. Ik ben vanochtend eerst naar het postkantoor gegaan. Er is dus weer een fotorolletje onderweg en ik heb wat spullen naar Santiago gestuurd. Zo is mijn rugzak nog lichter. Dat wordt hij trouwens toch wel, want ik heb nu nog maar 1 bh en 2 onderbroeken, terwijl ik van beide er 4 bij me had toen ik vertrok. Ik denk dat ze van de waslijn gehaald worden, anders zou ik het ook niet weten hoor. Het was vandaag een zware tocht; steeds klimmen en dalen. Ik dacht een korte etappe te hebben, maar dat viel dus tegen. Doordat ik pas zo laat gestart ben, was de refuge vol en zit ik in een hostal, voor 25 euro. Eigen badkamer en lekker rustig alleen slapen, is ook niet verkeerd. Ik heb de hele dag weer in heerlijke geuren gelopen; kamperfoelie, thijm en rozen, lekker toch. Het is echt een prachtig land!

Aan de rand van dit dal (ik zit vlak voor Logroño) is weer een enorme bergketen te zien en op sommige bergen ligt sneeuw. Dus dat beloofd wat al weet ik niet eens of ik die kant opmoet. Gisteravond ben ik in Los Arcos naar een speciale pelgrimsmis geweest in een hele bijzondere kerk. Aan het eind van de dienst moesten alle pelgrims naar voren komen voor de pelgrimszegen. Per land kregen we een gebedsprentje in je eigen landstaal. De priesters wilden van iedereen weten waar hij of zij vandaan kwam en had voor ieder in zijn eigen taal een woordje. Het was echt heel bijzonder. De Australiërs, waar ik het gisteren over had, hadden zulke verschrikkelijke voeten dat ze van de dokter een loopverbod opgelegd kregen; 3 dagen bedrust! Grote kerels, sportieve figuren, nog nooit een blaar gehad. Ik kon er gewoon niet naar kijken; er zat geen vel meer onder de voeten. Je ziet echt heel wat zielige figuren strompelen hoor en vele haken af en zijn al terug naar huis. Ik hoorde van een aardig echtpaar uit Son en Breugel dat er gisteren ook een meisje met haar hond terug moesten omdat de hond niet meer vooruit te branden was. Ik hoop niet dat het Marijke met Bella is. Ook heb ik vandaag een moeder en zoon uit Zuid- Afrika ontmoet, en weet je waar die zoon woont tijdens zijn werkstage? In Bodegraven, hij werkt bij een kweker in Ter Aar. Is dat nou niet toevallig? Wat trouwens wel heel erg eng is zijn de mountainbikes op de Camino. Gelijk al vanaf Roncesvalles heb je ze regelmatig in je nek. Je schrikt je rot. De paden zijn er totaal ongeschikt voor; te steil en te smal. Maar die gasten willen de exacte Camino doen, maar er niet voor hoeven te lopen. Het fietspad houdt nl. een iets andere route aan. Ook heb ik vandaag de eerste bus met Amerikanen gezien die met schelp om de nek en stempelkaart in de hand, bij de kerk een stempel gaan halen en dan weer gelijk hun airco-bus in, opweg naar de volgende kerk of naar hun luxe hotel! Ik snap niet dat die kerken er aan meewerken. Ik heb zin in wat te eten. Ik kreeg vandaag visioenen van broodjes kroket en zakken drop. Maar navraag in de cafetaria net, leerde dat ik pas om half negen wat te eten kan krijgen. Ik heb hem gezegd dat ik dan wel al dood ben. Dus zit ik maar even achter de internetmachine. Niet in de refuge, maar in een of andere gokhal. Het is me een rotherrie hier, ik ga stoppen. Morgen naar Logroño, als mijn voeten willen. De conditie van mijn stappertjes gaat achteruit. Ik heb vanmiddag die hele verbandzooi er van afgetrokken. Alles was wit en week, afgrijselijk! Ik heb een paar draadjes door de blaar gehaald zodat hij verder kan leeglopen. Maar, ik mag echt niet klagen als ik al die arme mensen zie. Het is om te huilen. Nou, tot manana.

email, 19 mei, 15.28 uur

Ola ola, hier is ze weer vanuit Los Arcos, prachtige mooie tocht!

Lekker uitgerust na een dagje lekker bijslapen in een hotel. Ik geniet weer volop van de natuur: hier staan de akkers nu vol met tarwe, haver en rogge en komen ook steeds meer wijngaarden van de Rioja . Hoe die smaakt kan ik jullie niet vertellen. Ik ben wel even naar een kliniek geweest, want doordat mijn voet zo zeer doet, ben ik weer gek gaan lopen en had ik mijn eerste blaar onder het eelt en de kloof . Heb er zelf aan lopen prutsen, maar kom er met een naald niet goed door. Dus hebben ze het daar open gemaakt en verbonden. Maar niet getreurd... want wat ik hier zie, daar word je niet vrolijk van! De meeste pelgrims zijn nu een week aan het lopen en lopen allemaal mank van de blaren en de spierpijn. De refuges hebben nu ook blarenposten en massage-service. Ik heb net de voeten van 2 Australiërs gezien: nou ik moest er zelf zowat van janken! Verschrikkelijk.

Vanavond is er een speciale pelgrimsmis in de kerk met een pelgrimszegen. Ik heb ze gezegd dat de zegen speciaal voor zere voeten is, dus gaan we met z´n allen er naar toe. Wat ook zo geweldig is aan de tocht zijn de geuren; thijm, kamperfoelie, santolina... echt heerlijk.

Het wordt wel steeds drukker. Het weer was heerlijk bewolkt met een windje, echt lekker wandelweer dus. Saartje, ik noem alle honden hier ook Saartje en klets dan wat tegen ze dat ik het zo zielig vind dat ze tussen hun eigen drollen aan de ketting moeten staan de hele dag en dan blaffen ze niet naar me, maar kwispelen heel lief. Tegen alle andere pelgrims gaan ze tekeer. Ik heb echt met ze te doen.

Nou, ik ga weer stoppen want er willen er nog meer op de machine. doei doei adios!

email 18 mei, 13.50 uur

Hoi. Vandaag had ik het na een uurtje bergopwaarts wel gehad. Het gebrek aan nachtrust breekt me op. Ik ben nog duidelijk niet gewend aan het slapen met zoveel mensen en het vroeg opstaan. Het is een groot verschil met mijn Franse tijd.

Ook de kloof op m´n hak doet behoorlijk pijn. Dus toen ik achter een hotel langs moest dacht ik; dit hotel staat niet voor niets op mijn pad! Dus heb ik mezelf meteen ingechecked: rib uit m´n lijf, maar ik heb lekker in bad gelegen, de sokken maar weer eens gewassen en gekeken of er toch niet nog wat uit die rugzak kan. En ja hoor, ik heb weer wat gevonden. Het gaat post restante naar Santiago. Dat is goedkoper als naar Nederland sturen. Als ik tenminste een postkantoor kan vinden want dit is duidelijk geen Frankrijk. Ik loop ook al een paar dagen met een vol filmrolletje rond, maar kan het niet gepost krijgen. Ik zit voorbij het klooster met de wijnfontein. Het hotel heet: hotel Irache en ligt in Ayegui, voor degene die het precies willen weten. Ik heb net lekker gegeten en ga nu weer slapen en dan morgen is het weer Buen Camino! Groetjes allemaal

email 17 mei, 17.38 uur

 Hier ben ik weer. Vandaag ben ik in Estella aangekomen. Verder als gepland, maar er was geen hotelletje. Niet dat ik nu in een hotelletje zit, want die is hier ook niet. Ik zit in een super-slaapfabriek; echt afgrijselijk! Hutje aan mutje. Geen raam dat open kan en twee douches voor de hele meute. In de rij dus. Er is geeneens plek om je rugzak neer te zetten; die staat ook in mijn bed. Om 10 uur kwam de hospitaliero om te zeggen dat we moesten slapen; het licht ging uit en de deur op slot. Ik had het niet meer. Er is een deur om eruit te komen en die zit helemaal aan de andere kant. De tocht vandaag was zwaarder als gedacht, dat is denk ik door de hitte en de vele klim en dalingen die er in zaten. Er waren ook wat weg- (pad) omleidingen want vanwege de regen zijn de paden soms gevaarlijk glad, zeker als je naar beneden moet is het goed uitkijken. Ik loop altijd alleen, dat vind ik prettiger. Over 5 jaar hoef je deze tocht denk ik niet meer te maken want dan wordt het zoiets als de vierdaagse van Nijmegen, er worden overal nieuwe slaapfabrieken gebouwd. Dus dat belooft wat!Als je even stopt en dat doe ik nogal eens, dan heb je meteen leuke praatjes met mensen hoor, daar niet van maar het is ook wel druk. Wat opvalt zijn de vele jongeren op de Camino. Net van een meisje uit Estland een kopje groene thee gekregen. Ik heb trouwens vandaag een flinke kloof in m´n hak gekregen. Moet ik wel wat aan doen want dat voel je goed onder het lopen. Ik hoop morgen in Los Arcos een hotelletje te vinden en daar dan 2 dagen te blijven, maar het is denk ik al erg druk op de Camino voor de tijd van het jaar, want alles zit steeds vol. Maar dat horen jullie morgen, doei doei.

email 16 mei, 14.57 uur

Hallo allemaal, hier een mail uit Spanje. Ik kan het iedereen aanraden, als je ooit de Camino wilt lopen, begin dan gewoon in Saint-Jean-Pied-de-Port! Ik geniet met volle teugen. Alleen als ik bergop moet, dan vraag ik me wel eens af: waarom doe ik dit in godsnaam? Ik ben nu eenmaal geen klimmer. De Pyreneeën heb ik in 2 etappes gedaan. Ik kon pas om kwart voor drie beginnen, omdat ik toch eindelijk maar eens naar de dokter ben gegaan met m´n voet want de pijn werd steeds erger. Daar kon ik pas om 12 uur terecht en daarna moest ik wachten tot de pfarmacie open ging. Enfin, de dokter vermoedde een fracteur de fatique, een vermoeidheidsbreukje. Na wat gebel met Holland bleek dat dat bestaat. Ik moest eigenlijk tot de volgende dag blijven voor foto´s, maar als er wat op te zien zou zijn, betekende dat gips en einde Camino. Daar had ik geen zin in. Ik ben dus toch aan de oversteek begonnen. Steil, steil, verschrikkelijk; ik lag met m´n neus op het asfalt! Ik liep er in m´n eentje want iedereen was allang weg natuurlijk. Toen er vijf gieren boven me cirkelde, dacht ik echt dat ik er geweest was!

Maar goed, opeens was er een auberge in de mist, die ook was op komen zetten. En wat was het er gezellig....Lekker gegeten met een leuke ploeg mensen: Canada, Australië, Duitsland, België, Hongarije, Frankrijk en Holland en nog iemand uit de USA. Voor iedereen was het de eerste overnachting op de Camino, behalve voor mij. Iedereen was dan ook vol verwachting wat hun te wachten zou staan. Er is die avond een speciale band ontstaan, die de hele Camino verder zou duren. Heel speciaal. We hebben er met z’n allen heerlijk gegeten. De volgende ochtend na een lekker ontbijt zijn we begonnen aan de tweede etappe. We liepen in verschrikkelijk dichte mist en regen, zelfs nog even onweer. Van alle bezienswaardigheden vermeld in m´n ANWB- gidsje heb ik dan ook niets gezien. Maar wat was ik blij met dat weer! Ik liep in korte broek en hemdje, de rest was aanzienlijk dikker gekleed. Hongarije en Brazilië spanden de kroon met zelfs mutsen en handschoenen! De afdaling, 4 km recht naar beneden, was moeilijk en na aankomst las ik dus dat het verstandiger was die weg niet meer te nemen. Maar dat was dus achteraf. Een flinke aanslag op je knieeën. Ik moet ook een afslag gemist hebben in de mist, want ik kwam een stuk voorbij Roncevalles weer opde weg. Ik moest dus terug en het eerst wat ik tegenkwam was een internetcafe, waar ik nu dus zit met m’n eerste bocadilla tortilla franseca: een broodje omelet dus.