week 11


	Bijgewerkt op 27 juli 2006, 21.40 uur


	per gastenboek, 7 mei Hallo allemaal. Hier het laatste bericht uit Frankrijk. Eind van de week is het zover dan kan ik mijn spaans testen; vrijdag trek ik de spaanse grens over. Ongelofelijk maar waar. De eerste dag zonder Saar is nogal dramatisch verlopen maar erg leuk geëindigd. Ik kwam Roquefort binnen lopen en wie zie ik op het terras zitten; Ronald Goossens van een hele tijd geleden. We zaten in de zelfde refuge met nog twee fransen. Het was fijn om even te kletsen in het nederlands en zo de nare dingen van die dag te vergeten. Het slapen, voor mij voor het eerst met andere pelgrims, was niet echt een succes. Snurken, gekreun en gesteun en noem maar op. Voor ik Frankrijk verlaat, ga ik eerst oordoppen kopen want in Spanje zal het nog wel erger zijn. De volgende dag van Roquefort naar Mont de Marsan in de stromende regen werd ik ingehaald weer door Ronald. Na nog een hele tijd door de voorstad getrokken te zijn hebben we een kamer genomen in een luxe hotel. Aparte kamers hoor! De volgende ochtend ben ik alleen weer verder getrokken, Ton en Inge waren onderweg en even na drieën hadden ze me opgepikt, net voor Saint Sever; en nu zit ik dus te typen op een prachtig kasteeltje-camping of hoe zal ik het noemen. Kijk zelf maar op www.esperbasque.com . Inge is jarig, dus ik ga stoppen en ga een glaasje drinken op haar gezondheid. Allemaal de hartelijke groeten en tot mails vanuit Spanje.



	Week 11 Hallo Nederland, hier ben ik weer. Zondagochtend ben ik om 9 uur uit het hotel in Mont-de-Marsan vertrokken. Eerst naar de kerk voor mijn stempeltje. In de grote kerk hadden ze die de dag ervoor niet. Er was alleen nog niemand, dus wachten. Om 10 uur kwam de pastoor, maar die had ook geen stempel. Na de dienst kon ik mee naar de pastorie. Dus ben ik naar de mis geweest en had na afloop een paar leuke gesprekken met andere kerkgangers. Ik kon niet op de uitnodigingen ingaan om te komen eten en/of slapen omdat ik op de weg N932 zou lopen en Ton en Inge me daar zouden oppikken. Dus ik op weg. Ik heb heel Mont-de-Marsan 3 keer in de rondte gelopen voordat ik de goede weg te pakken had. Dat gebeurt me niet vaak. Net voor Saint-Sever om kwart over 3 hadden ze me gevonden en zijn we door gereden naar het huis. Ongelofelijk wat een spullen die twee bij zich hadden!! In dat opzicht lijken we niet op elkaar. Maar ik ben de hele week heerlijk verwend. Van lekker eten en een mooie kamer tot doucheschuim en bodylotion. Echt fantastisch!


	Pyreneeën!!

Maandag met Inge de eerste etappe gelopen van Orthez naar Sauveterre-de-Béarn. Ik had alleen de dag ervoor, toen ik langs de N932 liep, mijn knie verdraaid toen ik voor een laagvlieger de berm in moest duiken. En had er nogal wat last van, dus ik liep niet als een kievit. De volgende dag dus maar een rustdag en na deskundig advies van Naomi, ging het woensdag weer prima. De rustdag hebben we gebruikt om een bezoek aan Lourdes te brengen, want daar zitten we toch in de buurt. Het was weer erg indrukwekkend en de souvenierwinkeltjes om te gillen. Ik heb wel een rode baret gekocht net als Maxima, daar wil ik m’n speldjes op doen, als ik ze ooit nog tegenkom tenminste...


				Lourdes







	De tweede wandeletappe was van Sauveterre-de-Béarn naar Ostabat. Dit was al flink klimwerk. En de Pyreneeën komen steeds dichterbij. Er ligt nog behoorlijk wat sneeuw op. Het zal mij benieuwen. De derde etappe is morgen van Ostabat naar St-Jean-Pied-de-Port: mijn laatste franse etappe. Het is niet te geloven maar dan ben ik Frankrijk door! Ik blijf achter in Jean Pied en ga de volgende ochtend om 6 uur starten, omdat de eerste etappe naar Roncesvalles 28 kilometer is en 1250 meter stijgt! Ik zie er wel een beetje tegenop: het is warm en klimmen is niet mijn sterkste punt. Wat ik verder nog over Frankrijk kwijt wil gaat over de duiven. Als ik de franse mairies van advies mag dienen: vang dan al die duiven. Ze restaureren hier zoveel kerken en andere mooie pandjes maar die duiven schijten echt alles onder. En alles ligt onder de takken en troep. Het is water naar de zee dragen op deze manier. Ik heb het toch al niet zo op duiven. Ze maken zoveel herrie met opstijgen; je schrikt je eigen er kapot van. Ze kunnen goed ver vliegen maar het zijn maar onhandige stijgers en dalers.

Allors, morgen mijn laatste treden op franse bodem! We gaan dat afsluiten met een heerlijk groot ijsje in Jean-Pied. Na eerst nog een dagje wandelen met Inge. We zingen er wat aan af( 3 kleine pelgrimpjes die liepen in het bos, Ik zie een berg en Mijn naam is Rie, kheb last van m‘n knie), het is harstikke gezellig en we kletsen een aardig mondje frans samen . Het zal dus wel weer stil zijn na morgen. Alhoewel er nu steeds meer pelgrims on route zijn. Vandaag zelfs een hele bus duitsers boven op de berg tegengekomen. En een parachute oefening van het franse leger, dat was ook wel erg mooi om te zien. Ik heb lekker mijn hele gastenboek gelezen, bedankt allemaal voor de leuke lieve berichten. Tot schrijfs groetjes Lucia.

P.s. Jullie hebben zeker allemaal gelezen dat het met Saartje goed gaat? Daar ben ik ook wel erg blij om. doei doei.




		En een tampon (stempel) erbij.


		Aankomst St-Jean-Pied-de-Port! Gefeliciteerd!



			naar boven


	Ton met pelgrim Ronald Goossens aan een pilske. proost!