Week 10

Hallo allemaal, hier weer een bericht uit Vive la france. Ik heb vandaag zowaar een echte vakantiedag gehad! Ben met Jan naar La Roque-St-Christophe geweest en naar Rocamadour. Ik wilde daar graag heen, maar het lag niet op mijn route. Morgen gaan we met z’n drieëen lopen. Jan blijft gezellig een paar dagen meelopen. Is voor Saar ook niet zo abrupt. Nu houdt ze ons beiden verschrikkelijk in de gaten. Ze heeft zoiets van: en nu zal geen van beide mij ontglippen. We zitten vannacht in Périgueux.

Het is niet meer zo warm als vorige week, maar wel lekker droog en zonnig. Prima wandel- weer. Ik zie erg op tegen het stuk van Captieux naar Roquefort. Als er lezers zijn die ervaring hebben met dit stuk, laat ze me dan tips geven. Over eten meenemen en slaapplekken. Ik loop dan alleen en zie het helemaal niet zitten: 3 dagen langs die spoorbaan, zonder maar iets tegen te komen. Iets anders is de verkoop van paaseieren die hier onverminderd voortgaat. Tot vlak voor de paas was er nog kerstspul te zien in de diverse etalages. Maar alles is nu nog paas. Ik weet zeker dat dat in Nederland niet zo is. En het wordt nog verkocht ook hoor. Ik verbaas me daar over. Misschien komen vele van jullie vaak in Frankrijk en vertel ik niets nieuws, maar voor mij is het voor het eerst sinds jaren. Nog iets wat me opviel. Ik sliep die nacht in St-Leonard en om kwart voor vijf kwam de vuilnisman langs die de rolcontainers ging legen. Ik heb er speciaal voor op m’n horloge gekeken omdat ik dacht dat ik droomde.

Verder heb ik deze week in een klooster gezeten. Maar dat wordt het toch ook niet. Het was het eerste klooster waar ik in mocht met Saar, dat wel. Maar er werd me wel te kennen gegeven dat ik op m’n kamer moest blijven en dat ik geen eten kreeg want daar hadden ze het te druk voor. Aangezien er in het dorpje ook geen winkels waren, stelde ik me maar weer in op een dagje vasten. Er was nog één zuster in het klooster. Ze was doof en lichtelijk dement. Gehuld in een hoeveelheid lappen en breisels dat ik er al beroerd van werd als ik er naar keek. Ik zat in een hempje me rot te zweten. Maar goed, toen ik eenmaal op m’n kamer zat, heb ik ook alles aangetrokken wat ik had en m’n slaapzak over me heen getrokken. Wat een ijskelder zeg, verschrikkelijk. Het was er vies en donker en eng en vervallen en weet ik het allemaal niet. Boven m’n bed hing een bisschop, aan m’n voeteneind de heilige Antonius en een schilderij van het laatste avondmaal. Links en rechts van m’n bed hingen enorme kruisbeelden. Ik heb me daar niet gedouched. Douchen moest in een kast. ik werd al claustrofobisch bij de aanblik ervan.Ik heb in m’n stinkkleren geslapen, ben zo maar op bed gaan liggen in m’n slaapzak. Laat op de avond kwam toch de huishoudster met een dienblad met wat te eten, maar geen slokje drinken erbij. De wasbak was zo smerig dat ik daar geen water wilde drinken; het ding was vast in geen jaren gebruikt. Om 8 uur ging ik Saar uitlaten voor de nacht en toen stond er een tafel gedekt met thermoskannen en al. ’s Morgens om 7 uur ging ik Saar weer uit laten. Toen ik terug kwam ging heeeeel langzaam de deur open en stond die zwarte lappen non er achter..... nou, ik kreeg zowat een hartverzakking!! Slot Frankenstein was er niets bij.

Ik moest komen ontbijten, maakte ik uit haar gebrabbel op. De koffie, die er dus al vanaf de vorige avond stond was enorm lekker!!!! Ik heb voor m’n fatsoen 2 stukjes brood naar binnen gewerkt en dacht maar één ding: zo gauw mogelijk hier wegwezen! Toen ik in een mum van tijd met m’n rugzak benedenstond, was de zuster opeens wel bij de tijd en wilde ze geld hebben: 20 euro. Ik vond dat wel erg veel. Daar de refuge’s 5,6 of 7 euro vragen. Ik had 13,65 euro of 50 euro. Dus moest ik wachten tot de huishoudster wakker zou zijn om 8 uur. Dus zat ik daar met de zuster. Om 10 over acht was er nog geen huishoudster en ging de zuster in haar bed kijken. Bleek ze helemaal niet in bed te liggen of in het klooster te zijn. Ik mocht toen toch vertrekken met achterlating van mijn 13,65. Die 50 euro had ik toch niet gegeven hoor. Dat zou wel veel te gek zijn voor zo’n warm onthaal.

Zoals jullie hebben kunnen lezen heb ik afgelopen week ook weer een computer gevonden. Daar heb ik ook mijn foto’s voor het eerst gezien. Want ik heb nog gewoon een toestel met een rolletje, dat gewoon op de post naar Inge gaat. Maar wat viel me het tegen zeg. Voor m’n gevoel was ik aardig afgevallen door al m’n gezwoeg, gezweet en gevast. Maar daar was op de foto’s niets van te zien. Wat moet een mens nog meer doen om de kilo’s eraf te krijgen????

Wat zal er deze week nog meer gebeuren ??? Ik laat het jullie weten. En er zijn deze week alweer allemaal nieuwe bloemen langs de wegen en paden. Verder zijn de magnolia’s en de camelia’s al uitgebloeid en gaan de eerste pioenrozen open, het wordt hier steeds mooier. Wordt vervolgd.

De week zit erop: morgen vertrekken Jan en Saar. Dat zal best wel moeilijk worden, maar goed het is een juiste beslissing. Maandag zijn Jan en ik ieder aan een kant van het traject gaan lopen, maar Saar was ’s avonds gewoon beroerd van de hitte: spugen, koorts en ook de volgende dag nog spugen en niets meer eten. Het kan dus echt niet meer in deze hitte.

 De rest van de week hebben we het als volgt gedaan: ik begin met lopen om half acht. Jan pakt de auto in en doet boodschappen en rijdt dan naar een punt op de route. Hij wacht daar met Saar op mij. We hebben dan gezellig een picknick. Dan rijden we een stukje van de route en vervolgens loop ik weer een paar uur. Zo zijn we lekker opgeschoten. Je komt zo op plekjes die je normaal gesproken niet zo gauw zult zien. De stukken die je niet met de auto kon rijden, heb ik ook gelopen: zo heb ik toch alles van de route gezien. Vandaag heb ik een heel stuk door de wijnvelden gelopen. De route was bewegwijzerd met witte bordjes met een schelp eronder en de tekst in mooi schoonschrift geschreven”chemin de saint jaques”. Toen ik in een klein gehuchtje kwam, kwam de maakster van al die bordjes over het tuinhek. Het was madame Yvette. En of ik in haar livre dór wilde schrijven. Ondertussen schonk ze me een heerlijk glas drinken in en hadden we een praatje. Weer zo’n bijzondere ontmoeting.

Vannacht slapen we in relais de Saint Jaques op het kruispunt van de d10 en de d15. Alles is hier schelp, moet ook niet commerciëler worden, maar dat zal nog wel.

Ik wil jullie nog even wat winkelervaringen vertellen en dan stop ik ermee. Vaak is het zo als ze doorhebben dat je buitenlander bent, dat mensen zo heel erg hard gaan praten, maar laatst bij de bakker stond de verkoopster gewoon te schreeuwen. Ik moest er gewoon zo om lachen. Verder is het bij de slager zo dat als je vraagt om deux plakken ham en je steekt daarbij ook nog eens 2 vingers in de lucht, ze doodleuk zeggen “Ah…. Trois!” Ik laat het maar zo; krijgt Saar een hele plak in plaats van een stukje. Maar ook daar moet ik zo om lachen, en het is me heus niet 1 keer overkomen hoor, maar dit overkomt me vaker. “Ah ….trois!”, is toch om je rot te lachen! Laatst had ik 2 plakken ham (3 dus) en 2 plakken roti de porc (ook 3 dus) was ik meer als 10 euro kwijt. Zit je met een kilo (!) vleeswaar, want voor toeristen wordt er iets dikker gesneden. Maar goed, veel klandizie hebben ze niet in die dorpjes, dus geef ze eens ongelijk.

Maar goed, morgen ga ik aan de laatste 1000 kilometers beginnen zonder Saar. Maar Jan heeft beloofd vóór Santiago weer bij me te zijn met Saar, zodat ik samen met haar Santiago binnen kan lopen. Bij leven en welzijn natuurlijk.

Ans, wat kan dat met mijn voeten zijn? Ik heb geen enkele blaar, maar na een kilometer of 9 krijg ik me een pijn in m’n linkervoet: of ze met een hamer al m’n tenen plat slaan. Ik loop dan een poosje te strompelen en te jodelen, maar dan gaat het ook weer over. ’s Avonds en ’s nachts heb ik juist last van m’n rechtervoet, ook alleen de bal van m’n voet en tenen. M’n voeten zien ook erg rood/paars als ik m’n schoenen uitdoe. Als je een idee hebt, zet het dan svp in het gastenboek.

Dit was het dan weer voor deze week , het is wel heel erg lang geworden. Groetjes allemaal