Verslag


	Bijgewerkt op 27 juli 2006, 21.40 uur


	Hieronder vindt u de actuele berichten. De eerdere berichten schuiven door naar het weekarchief.


	email 28 juni, 16.54 uur Oui, oui; je suis en France! Hallo allemaal, hier ben ik nogmaals met waarschijnlijk mijn laatste stukkie. Als alles weer rustig is dan wil ik met Inge de site door lopen en aanvullingen plegen en de juiste fotoos erbij plaatsen, zodat het voor mij en hopelijk voor jullie een leuk document is geworden... zo het dat nu nog niet is! De dag van aankomst was erg heftig en ook de dagen erna; Brad, Jenny en Petra waren speciaal voor mij naar de kerk gekomen en dat deed me heel veel en hun ook want het waren weer vele waterlanders die er vloeiden; Jan en Els hadden onafhankelijk van elkaar dezelfde camping uitgezocht en stonden naast elkaar zodat we nog gezellig met elkaar konden eten en drinken en barbequen. Maar aan alles komt een eind: Ronald en ik zijn zondag naar de cathedraal gelopen om te kijken of het wierookvat gezwaaid zou worden; onderweg kwamen we nog enige Camino bekenden tegen die ook met de treuzeltechniek bezig waren zoals wij dat ook hadden gehad: je wilt dolgraag aankomen maar tegelijkertijd weet je dan ook dat het dan afgelopen is; idioot na alle kommer en kwel! Ik kan vanuit mijn hart zeggen dat ik een fantastische tocht heb gehad, metname het spaanse stuk: de vriendschap en saamhorigheid is nergens mee te vergelijken. Enfin, wij zijn dus zondagochtend naar de cathedraal gelopen om ons sporthart wat af te trainen en we hadden wat afkickverschijnselen. We hadden nu ook de gelegenheid om eens rustig die kerk te bekijken. Een aardige hostess vertelde ons dat het vat inderdaad gezwaaid zou worden en waar we het beste konden gaan zitten. We hebben dus twee en een halve mis gevolgd voordat het zover was. Jan en Els waren inmiddels ook gearriveerd en we zaten echt eerste rang. Het was geweldig! Ik ben heel blij dat we er voor gebleven zijn. De emoties laaiden weer hoog op..... zo hoog als het vat ging, kun je wel stellen. Daarna was het tijd om de auto op te zoeken en mensen die Jan kennen weten wat dat betekent.. Maar goed, ook dat is uiteindelijk gelukt en was het tijd om te vertrekken uit Santiago. Jan en ik zijn naar Finisterre getogen om mijn kleren te verbranden; het was een echt kippenvel moment om kilometerpaaltje 0.00 te zien staan. Starend in de vlammen en uitkijkend over de oceaan kwam er een eind aan de Camino voor mij.






				Waar hebben wij deze foto toch eerder gezien?? Geen idee!

	Nu zijn we onderweg naar huis. We hebben besloten om later nog eens op vakantie te gaan. Ik wil maar 1 ding: mijn kinderen zien en in mijn Auping liggen. Zaterdagmiddag is het zover en gaat het gewone leven zijn aanvang weer nemen. Ik wil iedereen bedanken die mij gesteund heeft de afgelopen vier maanden: het heeft me echt wat gedaan! Een speciaal bedankje wil ik hier toch aan Inge en Ton doen die het voor jullie mogelijk gemaakt hebben om mij te volgen . en er voor mij een mooi souvenier van hebben gemaakt waar ik nog vaak in zal terugbladeren. En misschien verzuchten ach liep ik maar weer...... Ik hoop via internet nog in contact te blijven met vele mensen, maar dat is afwachten. Mijn maatje Ronald zal ik echter niet uit het oog verliezen, dat is een vriend voor het leven geworden. Dat heb ik er sowieso aan over gehouden. Maar nog honderden andere mooie momenten en weet ik het allemaal niet.Groetjes van mij en ik hoop jullie allemaal gauw te zien.

email 23 juni, 15.09 uur

Het is gedaan, het is volbracht!!! Het was zwaar, maar ook zo ongelooflijk mooi! Om 10 uur zijn we op het plein voor de cathedraal gearriveerd. Vergezeld met een luide vreugdekreet. Maar al gauw ook de eerste tranen. Het is allemaal heel emotioneel. Het was in de kerk allemaal even prachtig en ik heb Jacobus eindelijk vastgehouden en hem bedankt voor de fantastische tocht en de goede zorgen. Al mocht het soms wel wat beter....Daarna hebben we lekker koffie gedronken met tarte de Santiago want het is tenslotte Ronalds verjaardag.

Ik ben nog te vol om veel te kunnen vertellen. Het is geweldig: tot gisterenmiddag heb ik getwijfeld en nu is aan alle twijfel een eind.

Ik meld me van de week nog een keer en wil het er nu bij laten. Bedankt allemaal en tot gauw!!!

email 22 juni, 18.29 uur

Ola! Het is zover. Ik kan nu wel met 99% zekerheid zeggen dat ik (wij) het gehaald hebben! We zitten in Monte del Gozo en kunnen Santiago beneden zien liggen. De tocht duurde vandaag erg lang, ook al was hij dat in kilometers helemaal niet. Je loopt toch met enige weemoed, want het is tenslotte de laatste dag. Het leek meer op tijdrekken.... zo traag als we de ene voet voor de andere kregen. Ik ben nog een poosje van de Camino afgeweest omdat ik een kado in elkaar moest zetten voor Ronald die morgen jarig is. Hij denkt dat hij pannenlappen krijgt met schelpmotief hahaha. Zal dat tegenvallen....Die afdaling morgen, die telt eigenlijk niet meer want dat gaat gewoon lukken.

Aan alles komt een eind... zo ook aan de Camino. Het is een reis om nooit te vergeten geworden: het gevoel van vrijheid, het goede in de mensen dat je dagelijks om je heen ziet en voelt. Dat is wel het mooiste wat het me gebracht heeft. Zoveel nationaliteiten en geen onvertogen woord. Ondanks geritsel van zakjes en gesnurk en de stank... één grote familie. Ik zal het missen. Ook zal ik het gezelschap van Ronald missen. We hebben veel gelachen en gepraat. En elkaar de laatste 2 weken doorgeholpen anders hadden we er allebei een hard hoofd in gehad.

Jan, Saar en Els staan inmiddels samen op een camping en wachten ons morgen op bij de cathedraal. Het is allemaal heel spannend en ik kijk er echt naar uit. Maar toch ook met een dubbel gevoel, maar dat is denk ik logisch. Stoffen, koken en strijken mis ik nog steeds niet,maar dat zou denk ik niemand doen toch?? Jan en Saar heb ik trouwens al gezien: hij liep opeens op de Camino de verkeerde kant uit, ik dus roepen en toen had Saar me in de gaten. Je kunt rustig stellen dat we allebei door het dolle waren. Maar goed nog 1 nachtje slapen en morgenochtend om 10 uur hoop ik (hopen wij) ons bij Jacobus te voegen die vele mooie dingen heeft laten gebeuren en die ik morgen nu echt gedag kan zeggen!! ´t Is een hele toffe heilige, die hier echt aanwezig is, dat hoor je van iedereen. Er gebeuren teveel dingen om nog van een toevalligheid te spreken.


	Jacobus, Saint Jacques, Santiago, mijn steun en toeverlaat, en toch lijkt hij op iemand.

Ik probeer morgen zo snel mogelijk weer te internetten zoals me net nog even telefonisch is verzocht, maar eerst zullen er enige vreugdetranen gedroogd moeten worden vrees ik, dus tot kijk!

Bedankt dat jullie mij zo gesteund hebben met berichtjes in het gastenboek of per telefoon. Het heeft me echt goed gedaan!

Een groet van een pelgrim, ultryea.




	sms 21 juni, 15.59 uur Vandaag aangekomen in Pedrouzo. Nog 17 km. en 2 dagen te gaan.....

email 20 juni, 19.37 uur

Ola, daar ben ik dan. Ik word nu al telefonisch gesommeerd eens op te schieten met mijn stukkies! Nou, vooruit dan maar. Vandaag was het prachtig weer en de etappe was kort. Het landschap wederom geweldig.... het gaat verdorrrie op een sleur lijken! Maar goed dat het bijna afgelopen is. We zitten in Arzúa, een stadje waar wederom niet veel meer te doen valt dan te drinken en een pelgrimsmenu te verorberen..... mmmmmmmm: wat zal het vandaag weer zijn????? Ik heb eigenlijk weinig te vertellen want er gebeurt weinig. We lopen en lopen en eten elke dag een broodje gebakken ei bij de koffie. En een wijntje voor, tijdens en na het eten. Kortom, reuze gezellig. Wat ik geloof ik nog nooit verteld heb, is dat de spaanse vuilnismannen hier ´s nachts werken en dat Ronald net zo’n maffe afwijking heeft als die Amerikanen met hun zakjes. Maar goed, dat zal wel beroepsdeformatie zijn. Verder is er niets mis met hem hoor. Goed, ik ga maar stoppen en hoop morgen indien mogelijk een interessanter verhaal te hebben... doei doei!!!




	email 19 juni, 17.38 uur Ola ola, daar ben ik weer.... en in een opperbeste stemming mag ik wel zeggen. De kilometers vliegen onder mijn voeten voorbij en vandaag staat de teller nog slechts op een onbenullige 51 kilometer te gaan. Maar zonder anti-inflematores en pijnstillers en de peptalks van Ronald kwam ik er nog niet hoor, nog geen 10 kilometer. Maar goed, we zijn er bijna. Vandaag mail ik jullie uit Melide. De natuur is nog steeds prachtig, het hoge bergland van Gallicie maakt plaats voor een heuvellandschap. Met een veel milder klimaat, we hebben nu zelfs 2 dagen in de mist gelopen tot ongeveer 12 uur, dan breekt de zon door. Maar ideaal om in te lopen. Soms is het plaveisel nog echt uit de middeleeuwen; van die mooie, gladgepoleiste keien. Waren wel een paar knappe stratenmakers hoor in die tijd, de keien zijn nu niet bepaald klinkerformaat en ze liggen er nog steeds heel behoorlijk bij. Ik heb ook 2 vragen gekregen, de eerste is hoe het met Camino-Cor is gegaan. Wel, het schijnt dat ik een en ander niet goed begrepen had. Ik was in de veronderstelling dat ik zondag na het voetballen door moest geven waar ik zat en dat hij dan een dagje mee kwam lopen. Ik loop vanaf een uurtje of 6 en dat wil je een vakantieganger niet aandoen, zodoende had ik voorgesteld dat hij de Camino weer achterstevoren zou lopen, dan kwam ik hem vanzelf tegen. Ronald, Toon, Dorrie en Gerda hadden allemaal instructies mee...mochten ze hem zien. Maar het bleek dat hij maandags al in Frankrijk zat. Ik hoop dat ik nogeens hoor wat er nu is misgegaan. De tweede vraag gaat over het Menu del Perigrino. Het pelgrimsmenu dat ik nu al weken eet.



	Wel, het is een menu dat je overal kunt eten, kosten varierend van 7 tot 10 euro. Ik heb een foto gemaakt van een menubord, dat leek mij een leuke vertaaloefening voor diegene die Spaans in hun pakket hebben. Maar het is dus als volgt; premiro plato: salada mixta, of salada russa, of supa de vendura, of macaronies, of asperges met mayonaise. De secundo plato bestaat uit lomo, pollo, tenera, saulmon, truta met een paar vieze, vette, kouwe, kleffe patatjes. Postre (de derde gang) is een potje jogurt of puddinkje van de aldi, fruit of ijs. En wat denken jullie dat ik altijd kies????? De stemming is verder opperbest. Klinkt lullig voor de thuisblijvers, maar we vermaken ons prima. Na de dagelijkse beslommeringen als douchen, de was doen en siesta houden is het nl. tijd voor een drankje en hapje en dat is hier in Spanje reuzegezellig met al die tapa-tjes enzo. Voetbalkijken is ook geen enkel plobleem want in elke bar hangt wel een tv. Ik heb een oranje geluks elastiekje voor in mijn haar, dat Ronald goed bewaard omdat ik nogal eens iets kwijtraak.....en dat zou toch rampzalig zijn voor de uitslag!! Had ik al verteld dat ik Jenny weer getroffen heb uit Australie?? Over aussies gesproken. Ik heb vandaag een slechte ogendag (de ene dag zie ik beter als de andere en ik ben nu al mijn brillen kwijt). Maar ik liep vandaag door een eucalyptusbos en de grond is oranje. Ik dacht even dat ik te ver was doorgelopen, maar dat hoort hier echt zo volgens de ANWB. Maar goed, ik vind het wel weer mooi zo, misschien tot morgen, hoop ik. Groetjes vanaf de Camino p.s. En Saar loopt de laatste kilometers mee hoor! Als alles goed gaat, staat Jan met Saar om half acht op Monte Gozo waar ik haar overneem. Samen zullen we dan naar Santiago lopen. Jan gaat dan met de auto naar de Cathedraal waar wij zo rond de klok van 10 uur hopen te verschijnen. Dus.... ga allemaal maar vast zoeken of je een goede webcam van het Cathedraalplein kunt vinden..... want ik kom eraan!!!!! Doei.



					naar boven